Bulate Era

Maraming tao na ang nagkakandarapa para lang sa isang katiting na sentemo. Ilang tao na ang namamatay dahil sa kumukulong tiyan. Ilang porsyente na ang naghihirap sa aten. Di ko alam kung anong dapat ko itawag sa panahon na ito. Kung may middle age, stone age o metal age siguro tatawaging ko tong "Bulate Era". Napaka-weird diba. Pero pansinin mo, Ang bulete kahit ano gapang, kahit ano hirap ang dadanasin niya ay babagsak at babagsak pa rin ito sa Lupa. Wala pagkakataong mag evolve man lang. Talagang Bulate lang na minsan pa'y kinakain ng mas malalaking hayop.

Ganyan ang kahirapan sa Bansa. Bulate dito, Bulate doon. Pag ang bulate ay nahiwa sa dalawa ay nabubuhay. Ganyang kabilis ang invasion ng mga Bulate. Parang Kahirapan, madaming mahirap, madaming namamalimos, madaming nangungurakot at madaming tamad para umasenso. Sa Hirap ng buhay di pa natotoo. Habang tumatagal ganun din kabilis ang bilang ng taong humihirap, Parang ngang bulate mabilis mag multiply.

Gumagapang ang iba para sa kanilang pamilya, para mapagaral ang mga kapatid at mapaunlad ang kanilang sosyal na istatus sa bansa. Pero kahit anong gapang wala minsang nanyayari, pasalamat ka na lang kung may himala. Sa dami na ng nagsasarang mga kompanya, ganun ding kadami ang mahihirap. Walang trabaho na nagreresulta sa walang pera na nagreresulata sa kahirapan.

Naranasan mo na bang mapunasan ng sapatos sa jeep tapos hihingan ka ng bayad? Naranasan mo na bang makatok sa sasakyan para manghingi ng pera? Nakakita ka na ba ng taong natutlog sa kalye at kalapit ang isang plastic cup? Well, di ba common lalo na kung mapansinin ka sa paligid mo. Daming ganto, para bang ito ung uso. Ang hindi ko maintindihan ay binigyan naman sila ng kamay, paa, mata, bibig at tenga para gamitin ito at mag trabaho, ung marangal na trabaho. Kung bakit ang iba kaya at ika'y hindi. Sabi nga eh " Di mo kasalanang maging mahirap ka pero kung namatay ka ng mahirap, kasalanan mo yun dahil ibig sabihin di ka nagsikap".

Habang tumatagal ang palilimos o pagkakanta o pagpupunas ay di na uso. Uso na ang nakawan, kidnapan, kurakutan at pangho-holdap. Tumaas na ang standards ng tao, ayaw na nila ng pa barya baryang kita, gusto na ay libo-libo, daan-daan. Masasabing tayo nga ay isa sa may pinaka malaking bahagdan ng mga katoliko pero kung gaano kadaming katoliko ganun ding kadami ang clepto ( may ryhme haha ). hindi ba malaki itong kahihiyan.

Mahilig tayong sumali at makipagkompitinsya sa ibang bansa sa guiness book of records at minsan ay tagumpay tayo pero nabasa ko na tayo rin ang no.1 sa pinaka maraming pinapatay. Ayan ba ang dapat ipagmalaki? ang mgaing no. 1.

Super Hirap ang buhay ngayon gayun din ang makakalap ng kahit isang maliit na barya. Mahirap ang buhay, pero dyan lahat nagsisimula. Kelangan mong maghirap para madanas ang tagumpay para pag bumagsak ka okay lang dahil kayo mo pang bumangon muli at magsimula ng bagong buhay dahil alam mo na kung pano nasaibaba.

Read more

by Russel Wagan ~ Friday, January 29, 2010 0 Reactions

Internetism

Umiikot ang mundo at patuloy na nagbabago. Ang mga nakaraan ay nagiging kasaysayan samantalang ang hinaharap ay nagsisilbi pang misteryo. Kaya kahit tayo hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa susunod na mga araw, buwan o taon! Patuloy bang mananatili ang lahi ng tao o mawawala na lang tayong parang bula sa mundo? Sa umiiral na paglaganap ng teknolohiya sa buong mundo mas nagiging madali ang kalidad ng buhay ng tao. Habang tumatagal mas lalong nadidibelop ng tao ang teknolohiya at ng teknolohiya ang tao, at isang pruweba na rito ay ang paggamit ng internet. Dahil sa nabibigay nitong mabilisang serbisyo: mapa-laro, musika, pelikula at pati sa larangan ng agham. Nabura na ang mga bakas ng mga daynasors sa mundo pati na rin ang mga taong tabo sa kweba ng Cuba at nagiwan na lang ng mga artipaks. Maaring tayo na ang susunod na mawala o kundi man ay makabilang sa mga mas mabababang ispesis sa mundo at mapalitan ng mga metal na tao. Tinatawag ko ang panahon na ito na “Internitism”, kung saan nagpapakita na ng senyales ang pagkawal ng tao at ang pagsakop ng mga robot sa pamamagitan ng internet.

Lahat ngayon ay madali ng maakses. Isang pindot lang nasa harap muna ang kailangan mo. Walang hirap, walang tiyaga. Ganyan ang buhay ngayon, gusto lahat ay madaling makuha, ika nga nila ay “Easy to get”. Pero hindi lahat ng dulot ng internet ay mabuti, sa katotohanan nga ay mas maraming disadbentahe ang binibigay nito. Kaya nagbabagsakan ang ekonomiya ng bansa ay dahil sa salitang kahirapan. Walang pera ang tao, nagsasarado ang mga kompanya na nagreresulta sa paglagapak ng ekonomiya. Isang dahilan sa pagkalugi ng mga kompanya ay ang internet. Hindi lang kahirapan ang nadudulot ng internet pati na rin ang pagbabago ng ugali at pananaw ng tao.

Simulan natin sa larangan ng musika, tayo’y giliw na giliw sa tuwing may kumakanta, hangga’t maaari ay gugustuhin nating mapakingan ang ating mga paboritong musikero, kompositor, banda at maging artista. Lalo na sa panahon ngayon ay nausuhan ng Ipod at Mp3 ang mga kabataan. Halos lahat ng makasalubong mong tao ay may nakasalaksak na headphones sa tainga kasabay ang pagindak ng mga paa, paggalaw ng ulo at pag-isnap ng mga daliri. Masasabing may malaking naitulong ang musika sa pag-unti ng mga kabataang nagdrodroga dahil imbes na magdroga ay nabaling ang atensyon sa musika. Pero dahil sa mga naimbentong Ipod at Mp3 ay nalugi naman ang mga kompanya ng mga CD at Kasette. Dahil nga sa na dadawnlowd lang ang mga kanta gamit ang internet ay masbumababa ang kita ng mga tindahan ng CD at Kasettes at nagdudulot sa pagsasarado ng mga ito. Libre kasi kung galing lang sa internet at menos gastos pa sa pamasahe ang pagpunta sa mga mall. Isang pruweba dito ay ang kompanya ng Radio City, isa itong tindahan ng mga musika sa Tape at CD, na nagsarado na dahil natalo na sila ng internet.

Mabenta sa ating mga Pinoy ang Pelikula dahil sa nakasanayan na ito. Tuwing Linggo madalas tayong pumunta sa mga mall at kasabay na dito ang panunuod ng sine. Isa rin kasi itong anyo ng libangan. Di maiila ang patuloy na pag dami ng mga pelikulang ginagawa di lamang sa Pilipinas kundi sa buong mundo. Noon ay uso ang mga plaza at maliit na sinehan, na kahit sa Lunsod ay may maaninag ka. Pero ngayon, wala na ito dahil sa lumalawak na tulong internet. Madali na lang idawnlowd ang mga ito at pinagmumulan ng paglaganap ng mga piratang DVD. Marami na ring naluluging mga Kompanya ng DVD, Tape at VCD, isa na rito ang Video City, na isang rentahan ng mga Tape, VCD at DVD, na ngayong nawawala na sa industriya ng bisnes.

Sino bang gustong maging panget? Lahat tayo ay nagaasam ng perpektong hugis ng pangangatawan at maala-diyosang mga mukha. At ngayon wala na tayong dapat ika problema dahil sa tulong ng teknolohiya. Kasama na dyan ang internet, marami ng nakukuhang programa sa internet na pede na ding idawnlowd gaya ng Adobe Photoshop na kayang retokahin ang inyong mga mukha. Isang kurap lang, merong kanang mala-artistahing pagmumukha. Malaki ang naging epekto ang internet para makumbinsi ang mga tao na magparetoke gaya na lamang nga mga adbertisment dito. Marami ka na ding makikitang mga tips sa internet para mas mapaganda ang inyo pang labas na anyo. Kaya ring tayong baguhin ng internet at ang ating pananaw sa kagandahan.

Ang aklatan ay nagsisilbing ugat ng kaalaman dahil sa mga libro, journal, mga sulatin, dyaryo, tesis at iba pang mga sors ng pagkatuto ng tao. Halos lahat ng kolehiyo at unibersidad sa Pilipinas ay may aklatan, di na mahalaga kung maliit o malaki basta’t nagagamit ng istudyante para makakuha ng impormasyong kanilang kinakailangan. Pero sinong magaakalang may tatapat sa aklatan pagdating sa pagbibigay ng impormasyon. Yan na nga ang internet na karaniwang ng ginagamit ng mga mag-aaral para makakuha ng impormasyong di tiyak ang validasyon. Wala na nga daw oras ang mga kabataan para pumunta sa aklatan at maghanap ng ispesipik na libro sa isang damakmak na mga aklat. Katamaran ang dulot ng internet sa mga istudyante, kaya nga may tinatawag tayo ngayong “copy, paste system”. Basta’t may ipasa lamang na takda ay tapos na ang problema, di na ngayon mahalagang basahin ang sulatin kinopya at dulot nito ang pagpigil na makapagbigay ng bagong impormasyon sa lawak ng kaalaman ng tao. Binago na ang ugali ng kabataan ngayon ng internet, umaasa na lang tayo sa internet pag dating takdang aralin at mas bumababa ang ranggo ng tao kesa sa internet pagdating sa kaalaman dahil mas marami ng alam ang internet kesa sa tao.

Marami ang naghihirap dahil sa kawalan ng trabaho ng tao. Habang tumatagal ay marami ng nawawalan ng trabaho dahil sa paglaganap ng mga makinarya at mga robots. Napapalitan na tayo ng mga ito dahil sa mas pinabilis na serbisyo at murang sweldo. Di lang mga makinarya ang kayang pumalit sa trabaho ng tao pati na rin ang internet. Gaya na lang ng taga dala ng sulat, dahil nga may elektronik-mail o e-mail na ngayon ay di na gaanong tinatangkilik ang mga taga dala ng sulat. Dahil sa internet at iba pang mga makinirya ay unti-unti na tayong natataasan ng internet hindi lamang sa kaalaman pati na rin sa trabaho na kayang gawin ng tao. Mas pinapaboran ang mga ito kesa sa tao, mas nawawalan ng halaga ang tao.

Mahilig lumabas ang mga Pilipino, punta dito, punta doon. Walang sawa sa paglibot. Hanga’t may pera’y lalakbayin ang karagatan at kalangitan para lang makapunta sa nais bisitahin. Ngayon pati ang transportasyon ay unti-unti naring nasasakop ng internet. Ang mga pagpapareserb ng mga takdang araw ng paglipad ng eroplano at paglaon ng mga barko sa karagatan ay pede na rin sa internet. Pati narin ang pagkuha ng ticket di lamang sa mga eroplano at barko pati na rin sa mga bus. Hindi lang din sa transportasyon pati na rin sa pagpapareserb ng hotel, mga resorts, mga bar at clubs pati na rin ang panunuod ng mga laro gaya ng basketball. Kontrolado na ng internet ang buong araw mo ng paglalakbay. Lahat ay madali ng makuha, katamaran ang dulot nito at pandurugas, dahil yung iba ay pumila ng matagal para lang makakuha ng ticket tapos yung iba ay sa internet, pati ang pagbabayad ay sa internet na din.

Sa larangan ng medisina, madaming natutuklasan na mga bagong gamot para sa mga di pa nabibigyang solusyong mga sakit. Laging nagbibigay ng mga reseta ang mga doktor at kelangan komunsulta tuwing isang buwan. Pero dahil sa dulot ng internet sa atin ay mas madali ng komunsulta sa doktor. I-type mo lang ang iyong sakit sa internet at tiyak ay may mga lalabas na mga kasagutan sa iyong tanung. Maaring nagsasabi ng mga tips at kelangang gawin para maiwasan ang mga sintomas ng isang sakit kahit na di pa sigurado ang valididad ng mga ito, na minsan ay nagreresulta sa maling magkakakaunawa sa kasakitan. Ang internet ay nagbibigay ng mga maling impormasyon kaya’t kelangan pa rin nating alamin ang awtoridad. Wag basta mag titiwala sa kakayahan ng internet dahil minsan ay nagdudulot ito sa maling pagkakaintindi sa sakit at maaaring mas lalong lumala ito.

Nakaligtas tayo sa pananakop ng mga Español, Amerikano at Hapones, pero magawa kaya nating makaligtas sa pananakop ng taong metal sa mundo? Hindi ba tayo rin ang gumagawa ng ikawawala ng lahi ng tao dahil sa inimbento nating mga teknolohiya? Patuloy na tayong nahuhulog sa patibong ng Internet: Nababago nito ang ating pananaw, ugali at kaalaman, nakakaya nitong pabagsakin ang mga makakapangyarihang kompanya, nagagawa nitong palitan ang tao sa trabaho at nakokontrol na ang buhay ng tao. Hindi ito imposibleng mangyari dahil ang tao ay naghahanap ng paraan para mas mapadali ang buhay natin pero nagiging kabaliktaran ang nangyayari dito at ito ang hindi natin nakikita at napupuna dahil mas ginusto natin ang kaginhawaan, ang karanyaan at kapangyarihan na magdudulot sa pagbagsak ng tao. Sana ay gumising tayo sa ating mga bangungot, paano na lang kung panaginip ito at bumalik tayo sa nakaraan? pano ka mabubuhay ng wala itong mga teknolohiya ng kahit isang araw? Kung mangyari man ito, patuloy mo pa bang tatangkilikin ang paggamit ng Internet?

Read more

by Russel Wagan ~ Thursday, January 28, 2010 0 Reactions

Boto

Sa darating na Eleksyon, handa ka na ba bumoto bilang isang nagiisip na Pilipino? bawat boto ay mahalaga, lalo na sa bansang umaasa sa mga pangako ng mga tatakbo bilang Presidente, Bise, o sa kahit anong sektor ng Pamahalaan, sa Malacanang man o Lokal na Pamahalaan. Kanya-kanyang mga tag-line, mga palatastas, at mga pakulo ang mga kandidato. Iba-ibang tema, may para sa kalikasan, kabataan, OFW at mahihirap. Kapalan na ng mukha ang ibang mga tumatakbo, umaarte kahit di marunong, pinipilit kumanta kahit matinis at di kanais-nais at meron ding natututong sumayaw kahit kaliwa ang mga paa.

Sa mga nakaraang dekada at sa kasalukuyan, naranasan ng bayan ang hikahos at mga paghihirap sa kamay ng iba't ibang lider ng ating bansa. Ang buong bayan ay saksi sa mga rebolusyong nagdaan, kapit-bisig ang mga Pilipino nung nakaraang Edsa I at Edsa II, para mapatalsik ang mga lider na di karapat-dapat na naihalal at sadyang ginagamit ang pwesto para sa pangalan at kaban ng bayan. Lahat ay nagaasam ng pagbabago sa mga bagong kalahok at uupo bilang pinuno ng ating bansa. Uhaw tayo sa pag-unlad, dahil kung baga puro pangako lamang ito at pawang nananatili ito sa ating lalamunan, naiipon hanggang sa mabubulunan tayo dahil hanggang salita lamang, kelangan ng panulak, kelangan makita ng masinsinan ng tao ang pagbabago.

Ang mga kabataan, patuloy na umaasa maging malinis ang halalan pero di naten hawak ang botohan. Alam ko, may bayaran pa rin, may dayaan, may katiwalian. Marami pa ang dapat baguhin. Sana nga'y maging maganda ang pagamit ng mga makinarya, sana'y tagumpay, sana'y ito ang simula ng malinis na eleksyon o kahit man mabawasan man lang ang dayaan.

Patuloy parin ang mga welga sa bansa, para sa kaunlaran at laban sa mga katiwalian, gusto man makiisa pero mas-iniisip ng ating mga kababayan ang pag-aaral muna, o paghahanap buhay para lamang may ihapag na pagkain sa mga anak, uunahin muna ang mahahalagang bahay para mabuhay sa susunod na araw. Ilan na ang nagwelga, pero iilan lang din ang sinagot, madalas ay pangako na lamang na napapako.

Masyadong malawak ang salitang korrupsyon, parang di na nawala ito sa ating bayan. Nakabilang pa tayo sa mga bansang may pinaka laganap na korrupsyon. Lubos man itong nakakahiya dahil isa rin tayo sa mga bansang may pinaka maraming katoliko tapos ganto ang kakalabasan. Dapat isagawa at isabuhay ng mga kalahok ang kanilang mga natutunan sa mga iskwelahan na kanilang pinasukan. Sana ay inisip na lang muna nila, ang mga naghihirap bago sila kumuha sa kaban ng bayan. Oo, isa itong krimen, isang pagnanakaw na dapat ang ipataw ay panghabang buhay na pagkakulong, dahil hindi ito basta-basta ari-arian o pera ng sinuman, bagkos dito nakasalalay ang ating kinabukasan. Hindi ko naman nilalahat ang mga nagdaang pangulo, na lahat ay nagnakaw pero mas marami pa ata ang ginamit ang pwesto para sa sariling karanyaan kesa para sa bayan at kakaunti lang ang mga pangulong nagsilbi para talga sa ikauunlad ng kapwa niya. Parang nagsilbi na rin itong sakit sa ating pamahalaan, kung baga ay isang sakit na nakakahawa.

Bilang isang Pilipino at patuloy na umaasa sa kahit kaunting pagbabago, sana makilahok tayo sa darating na eleksyon, wag na sanang maulit pa ang mga nangyari sa nakaraan at samahan dapat ito ng dasal.

Read more

by Russel Wagan ~ Wednesday, November 11, 2009 0 Reactions

Imported

Tuwing may uuwing balikbayan sa Pilipinas galing sa ibang bansa laging may pasalubong na imported na mga pagkain like spam at mga damit na siya nating pinagkakaabalahan. Hanggang ngayon lagi tayong nagiintay ng pasalubong sa mga kamaganak naten na galing sa ibang bansa at nangunguna na dito ay ang chokolate. Kahit na masasabing dito ay may nabibili ng ganyan, eh iba pa rin talaga pag galing sa ibang bansa. Kung baga para naring itong paraan para makapunta tayo dun sa bansang iyon kahit sa simpleng chokolate o pagkain man lang.

Pero ngayon dagsa na ang mga imitation ng mga paborito nating mga damit o mas sikat sa tawag na ukay-ukay o tiangge. Pero indi naman ito nagsimula sa Pilipinas kundi sa mga bansang China at Japan. Mas nabibili ito ng tao dahil sa mura ito at hindi tinitignan ang kualidad. Basta mura siya ay okay na dahil na nga sa taghirap tayo. Parang nawawalan tuloy ng halaga ang mga orig na brands pag ginagaya. Tulad na lang ng havaianas, na isang brand ng tsinelas na kinagigiliwan dito sa bansa kasi daw pag may havaianas ka eh sikat ka o yung iba nagustuhan to dahil sa matibay ito. Pero ngayon ginaya na siya, so yung iba nag shift sa ibang brands gaya ng ipanema. Pero mahahalata mo naman ang orig sa peke.

Hanggang sa umabot na ang import ng mga shows from other countries. Una ay mga italian shows like Rosalinda tapos sinundan ng mga Korean Dramas and then Japanese. Pumatok naman ito sa mga Pinoy. Dito ginagamit ang dobbing (tama ba spelling?) oh basta iyun. So nauso nga ang pag translate nito sa tagalog syempre para maintindihan naten.

Di pa doon natapos ang pagimport ng mga Drama shows dahil pumatok ang mga drama shows ng Korea, Japan at Italia sa mga matatanda. Syempre di pahuhuli ang mga bata. Meron din silang Anime o Cartoons na imported din. haha. Una nauso yung mga ala European cartoons like Sarah then mas sumikat ang anime from Japan na mas kinabaliwan ng teenagers ngayon at ngayon may mga cosplay na din tayo dito sa Philippines.

Hindi lang nauso ang gayahan sa mga damit pati sa TV Shows at Cartoon. Pati na rin sa kanta! Sumikat ang pagremake ng kanta at gawing itong Filipino version. Ilan na dito yung Umbrella ni Rihanna, Mga beautiful girls, Soulja Boy at madami pang iba. Kahit pa para sa iba ay badoy, eh tuloy parin ang remake. Pero sa iba gustong gusto nila ito dahil uso daw. Para in! haha.

Tapos pag dating naman sa mga Cartoons or Superheroes natin na parang ginaya din sa ibang bansa. Parang ganto: Pag meron tayong Captain Barbell, may Superman naman ang America; Kung meron tayong Gagamboy, may Spiderman naman sila; Kung may Darna tayo, may Wonderwoman sa kanila. Di ko alam kung sino nauna sa kanila. Pero at least parang may pag ka copycat ang dating. Kasi the same.

Di pa doon natapos, after everything sumunod na rin ang pag import ng mga gameshows, like wheel of fortune, deal or no deal, family feud, who want's to be a millionaire at the weakest link. Lagi na lang nateng kinokopya ang mga gawa sa ibang bansa. Buti pa ang Game Ka Na Ba? na nagsilbing original na gameshow naten na ginaya naman sa ibang bansa.

Then after the gameshows, here comes the Reality shows: Like Pinoy BIg Brother, Survivor and Fear Factor.Di na ata tayo natuwa. :))

Di pa ata natuwa ang dalawang stations sa Philippines at nag try na mag remake ng mga shows. First is the Marimar, meron My Girl at marami pang iba. Then lumalabas na yung humors about Twilight making a Filipino Version.

Hindi ko Masasabi kong nakakabuti ba ito sa ating bansa o hindi. Kung titignan naten sa Positive side parang ito yung way para maipakita naten na kaya rin nating gumawa ng mga shows na world class at parang way na din natin ang pag kopya or pag adapt ng shows para maki bagay tayo o makapantay naten ang standards ng ibang countries. Pero sa Negative side naman eh parang nabubura na yung totoong gawa Pinoy. Oo, may touch of Pilipino culture nga siya pero diba mas proud kang sabihin na ito ay talagang gawa ng Pinoy na walang bahid ng gaya sa ibang bansa kasi mas nakikita ang kultura ng Pinoy.

Ikaw ano sa tingin mo? Maganda bang mag adapt o hindi?

Read more

by Russel Wagan ~ 0 Reactions

Ligaya

Ayon sa Happy Planet Index 2009, ang Pilipinas ay nasa pang 14th na pinaka masasayang tao sa buong mundo. Kahit na nasagitna ng kaguluhan, korupsyon o kahirapan, nakukuha pa rin ngumiti ng mga Pilipino.Siguro ay paraan na ito para mapawi ang ating kalungkutan sa gitna ng mga pangyayari sa bansa.

Marami na akong mga napansin na kaugalian ng mga Pinoy na kahit na may trahedya ay nakangiti pa rin at patuloy na lumalaban. Tuwing bagyo, gaya ng millenyo, remy, ondoy at pepe, maraming nawalan ng tirahan, kagamitan at ari-arian, pero sa tuwing may cameraman at reporter at naipapakita sila sa telebisyon, ay parang mga hindi nasalanta ang mga tao, patuloy sa pagkaway sa camera, nakangiti at tumatawa habang naglalaro sa baha. Masaya? Oo?

Sa isang burol, nakaitim ang lahat, malungkot at nagluluksa pa sa kanilang yumaong mga mahal sa buhay pero sa kabila nito, sa tapat mismo ng bahay, parang may perya, naglalaro ang mga tao, nakangiti, nakatawa, habang hawak ang isang manipis na karton na may mga numero at mga letrang BINGO, sa kabilang dako naman ay may mga nagsosolitaire at tong-its habang may kantahan. Masaya? Oo?

Sa loob ng silid-paaralan, napahiya ka dahil napagalitan ka ng iyong guro o nadapa ka sa labas ng silid o bumagsak sa isang maikling pagsusulit o nahulog sa jeep, ano sa tingin mo ang gagawin mo? siguradong Pinoy ka kung ang una mong gagawin ay ikwekwento mo ito sa iyong mga kaibigan, tatawa at maghahalakhakan, hindi man lamang marunong mahiya. basta ginawang katawa-tawa ang mga problema. Masaya? Oo?

Ikaw naman mismo ang nakakita ng nadapa, nahulog, nadulas, natalisod o kahit na medyo panget ang itsura o may kapansanan. anong gagawin mo? hindi ba ay tatawa, patago man, sa isip man o liberal man kahit di katawa-tawa. Tawa parin. Dapat bang tumawa? Oo? haha.

Sa text o sa chat parang hindi kumpleto sa mga Pilipino pag wala ang mga salitang, hehe, haha, hihi, wahaha, mwahaha, o wakoko? HIndi ba parang isang nakaugalian na ito?

Di mo na lubos mabilang ang mga Comedy bar sa Pilipinas, isa itong pangtanggal ng mga problema, marami dito nyan, naglipana talga. Ipinaplog-plog pa sa mga telebisyon at radyo, anong kadahilanan? para magpasaya at magpatawa. Ginagaya ang mga ilang kilalang mga aktor, politisyan at personalidad tapos gagawing OA ang pagarte para katawa-tawa naman. Mga di mabilang na mga palabas o pelikula ang ating mga napapanuod sa telebisyon.

Sa Facebook, tag dito, tag doon. Wala naman kwenta ang larawan: sadyang isang panget lang na tao ang makikita, mga nakahubad na bata, mga letrato ng mga mali-maling spelling na plakard at kung anu man. Ayaw sulohin ang kaligayahan parang lagi dapat may kasalo.

Sa mga palatastas sa telebisyon halos lahat ng tema ng mga ito ay lagi tungkol sa maliligayang araw, mga nakangiting kalahok, pamilyang nagbibiruan, magkakaibigang nagtatawanan sa iskwelahan at kung ano pa. Mga Station ID's ng mga network sa Pilipinas ay mapapansin mo laging masaya ang tema.

Kasama sa ating kultura ang mga Fiesta sa bawat baryo kasama ang mga parada at kainan, Mga Linggo ng wika, social science week, pampalakasan etc. na dinaraos sa mga iskwelahan at mga kung ano-anung palahok sa barangay: miss at mister barangay, miss gay, miss little pageant, sayawang bayan at kantahang bayan, sabong at kung ano-ano pa.

Masaya sa Pilipinas Dahil sa mga taong naninirahan dito at isa akong proweba ng lahing ito, dumadaloy sa dugo ko itong isang kaugalian ng mga Pilipino. Sa isang ngiti lang napapawi ang aming problema, pero hindi mababaw ang aming kaligayahan, sadya lang. HaHa.

Read more

by Russel Wagan ~ Monday, November 9, 2009 0 Reactions

Artista islash Politisyan

Bakit ganun pag artista ka pede ka mag politician kahit wala ka background dun sa economy and other things? at Bakit pag politician ka artista ka? huh. make sense? haha.

Pag pumasok ka sa buhay showbiz, sigurado isang commercial pa lang eh yayaman ka na. Pag pumasok ka sa buhay ng isang politician pag upo mo plang sa senate ay sure yun may pera kana.. Karamihan sa mga tao kasi hindi kontento sa natatangap na biyaya kaya nagpupumilit pa talga silang maging mas mayaman o mas sumikat. Kaya ang mga artista gusto maging politician at ang mga politician ay pede ring maging artista. o kaya naman pede silang maging.....maging magasawa o magkapartner. Di kasi nawawala sa bansa naten ang tambalan ng dalawang kampong yan. kailangan mag exist nung isa para mag exist din ung isa.

Pansinin mo. Mas maraming artista ang nagiging politician kung di man sa senate or presidency ay sa mga mayor, councelor ng isang town o barangay.. Si Erap ay isa nang halimbawa. ang tanong eh may alam ba siya sa politics ng sobra sobra. Feeling ko ginawa lang niya yun dahil para mas yumaman at mas sumikat at ganun na nga ang nangyari in the end. Yung mga mayor ay halos lahat artista. Even si manny Pacquio gusto na rin mag politician eh diba artista siya at naghost ng isang programa tapos ngayon sasabak siya sa mundo ng mga politician na hindi naman niya alam dahil di siya nakapagtapos ng pagaaral. Yung iba di naman magampanan ng maayos ang kanilang trabaho sa republika ng pilipinas. naluluklok sila sa puwesto dahil sikat sila. ang pagiging sikat ay isa sa aspetong dapat ikonsidera ng bawat taong nangangarap sa politika. sa mga artista, nasa kanila na ang kasikatang kailangan nila. hindi nila na kailangan pang gumastos ng husto para magpasikat. sila pa ang nababayaran dahil sikat sila.

Eto ung isang clipping sa dyaryo:

Hindi dapat "Boses ng Bayan" ang naging islogan ni VP Noli "Kabayan" de Castro nang pumasok siya sa pulitika, kundi "Boses ng Dos". Wala kasing nakarinig ng boses ni kabayan na ipagtanggol nito ang taong bayan laban sa Meralco at Maynilad (na may ari rin ng ABS-CBN) sa walang puknat na pagtaas nito sa singil ng kuryente at tubig. Pero nang masangko si Julius Babao, ang kapwa niya newscaster sa abs-cbn, sa pagpipiyansa sa teroristang si Dawud Santos, todo ang pagtatangol niya dito. Diyan mapapatunayan na ang boses ni kabayan ay hindi pangbayan kundi pang dos lamang."

Sa mga politician naman, sila ung nag aasam na mag artista kahit sabihin pa nating di naten gaanung pansin. Pero sa mga simpleng poster pa lang sa metro manila, sa mga commercials and mga flyer ay laging may naka dikit na mukha nila. Para san pa kaya yung exposure na yun. Siguro nga eh para mas maging popular sila at mas magustuhan ng tao pero di mo kailangan ipakita ang mukha mo para makapagsilbi ng mabuti sa sambayanan dahil ang kailangan ng tao ay yung service nila at hindi ang mukha nila.

Lumalabas din ang pag kaartista ng mga politician tuwing may mga senate hearing or something kasi madami silang ginagawang eksena, may umiiyak ("kuno" gusto atang maging drama star), may sumasayaw (di naman kinakailangan sumayaw sa senate), may nagsasagutan (scripted naman), minsan naman may nagsusuntukan feeling nila aksyon star sila at minsan may humihirit ng joke sa gitna ng seryosong topic sa senate. Diba talo pa ang tunay na artista.

Minsan talga ay gamitin lang ang dalawang sector. Yung ibang artista nag aasawa ng politician para magamit nila sa kayamanan at yung ibang politician ay nagaasawa ng artista para may pangalan sila sa showbiz.

Sobrang Pinoy lang naman ang ganyan. Kaya nagiging magulo ang pilipinas dahil yung mga taong di dapat na kaupo sa senado at sa presidency ay siyang nakaupo. Wala silang karapatang umupo dun hangat di sila nakapagtapos ng tamang kurso para magsilbi sa taumbayan. At wala ring sense ang mga politician na nagpopost sa mga billboard sa metro manila. Pero wala na tayong magagawa dahil nangyari na ang nangyari. hay

Pero in the end di natin dapat sisihin ang mga artistang tumatakbo bilang isang politician dahil sa una plang tayo na ang naghalal sa kanila sa pwesto dahil feeling naten ay kaya nilang gampanan ang pagiging politician. kaya tayo rin ang may kasalanan.

Kaya dapat mamili ka ng dapat mong pasukang mundo. Hindi dapat maging sugapa para makamit ang kayamanan. Maging sigurado dapat sa iyong tatahakin o papasukang mundo kung saan ka nababagay pero wag mo ring ilimita ang iyong kakayanan sa bagay na yun.

Read more

by Russel Wagan ~ 2 Reactions

Relihiyoso o Espiritual

Sabi nila ang bansa daw naten ay isa sa may pinakamalaking porsyento ng mga katoliko. Mga 90% siguro ng papulasyon ay mga romano katoliko at ung sampung porsyeto ay mga ibang relihiyon. Pero ang mga katoliko bang Pilipino ay sadyang Relihiyoso o Espiritual?

Ang mga Relihiyosong Tao ay mas ginagawa ang mga nakasagawiang tradition sa Pilipinas. Halos ito ang mas sinusunod o mas pinapapaboran ng mga matatanda. Kelangang mag rosaryo ng isang beses sa isang araw, Magdasal pag kagising, Magdasal habang kumakain ng almusal, magdasal habang kumakain ng tanghalian, magdasal ng 3'o clock prayer, Mag dasal ng angelus ng 6 o'clock. Magdasal bago kumain ng Hapunan at magpasalamat bago matulog. Halos buong araw ay puro tayo dasal, tapos pagdating sa Holy Week, maraming mga senakulo, pabasa, nagpapapalo, nagpapakrus at iba na. Ang iba nga ay napaka brutal na ang ginagawa sa sarili at pilit na ginagaya si Hesus.

Ang mga Espiritual na tao ay mas importante kung pano nila ipinakikita ang kanilang pagmamahal sa Diyos at sa kapwa sa paraang kanilang gusto, hindi sinusunod ang mga tradition na ating kinagawian.

Para sa akin ang bansang Pilipinas ay Di Espiritual kundi Relihiyoso lamang na di dapat. Wala namang mali sa pagiging relihiyoso pero aminin naten na di naman naten to nai-aact. Nagdadasal ka nga pero para sa sarili mo lang at di para sa iba, Nagkukumpisal ka nga pero gagawin mo rin naman ang mga kasalan mong kinumpil, Humarap ka nga sa altar para magpakasal pero matapos ang ilang buwan o taon eh bububugbugin mo rin ang asawa mo. Nagooffer ka nga sa misa pero di ka makapagbigay sa kapwa lalo na sa mahirap, nagpapabasa ka nga di mo naman maisapuso para lang makakain sa pabasa kaya ka nagbabasa, nagpapahampas ka nga at nagpapapalo ka tuwing holy week pero nagnanakaw ka, pumapatay at nangrarape, lumuluhod ka nga simula pintuan hangang altar pero di ka naman makapagkumbaba sa kapwa.

Ano ang gamit ng mga ito kung sa huli ay papanig ka rin naman sa di tama. Dapat ay maging espiritual din tayo na kaya nating ipakita ang kabutihan sa paraang tama kahit di tradisyon. Pero mas maganda kung pareho.

Sana ang bansang Pilipinas ay maging Espiritual at Relihiyoso.

"Ipakita mo, Wag mo sabihin, Magdasal ka pero isapuso mo pati kapwa mo ipagdasal mo, magasawa ka pero panindigan niyo, mangumpisal ka pero alalahanin mo ang tama sa mali, Wag mong ipakita sa ibang naghihirap ka dahil sa pagkrus at paghahatol, ipakita mo na kaya mo ring maghirap para sa iba."

Read more

by Russel Wagan ~ Tuesday, October 6, 2009 0 Reactions

Ganti ng Kalikasan

Mga magiisang linggo na ang nakalipas ng bisitahin tayo ng Bagyong si Ondoy. Alam kung masyadong "harsh" na ito ang pang una kong blog dito. Pero eto ang latest at ito ang pinaguusapan ng lahat, kung baga uso kaya ito ang napili kong ilatha dito. Sa Pagbisita ni Ondoy "We saw the best and worst in the Filipino people", bakit best? bakit worst? Best because many people helped and sacrificed their lives just to save others lives and worst dahil yung iba ay masyadong nagtake advantage sa sitwasyon na ito gaya ng pagnanakaw.

"Calamity is the best equalizer" dahil walang pinipili ang Calamidad: mahirap, mayaman, matanda, bata, artista at politisyan, lahat ay biktima, lahat ay pantay-pantay, lahat nawalan, nasiraan at nahirapan. Pero ang kaibahan ay ang mayayaman ay may ipupundar pa, ang mahirap lalong nawalan. Everyone seems to do their part as a human, as a Filipino. Walang sino-sino. Lahat tumutulong kahit di mo kilala, sa nakaraang mga araw, nakita naten ang mga bagong Bayani, mga nagsilbing anonymous. Yung mga taong di mo kilala, mga taong dati'y wala lang sa iyong buhay, ay nagkaroon ng importansya. "In times of Calamity, everyone is a Hero, everyone is a Survivor. It's like a game, yung iba to the next level, yung iba game over na".

Isa ako sa biktima, lubog ang first floor namin, buti na lang meron kaming 2nd floor para mapaglagyan ng mga gamit. Ang Mommy ko naawa sa ilang naming kapitbahay na walang ikalawang palapag ang bahay, kaya kinuha ni Mommy yung ilang mga bata at pinapanik sa aming bahay, doon muna sila hanggang tumila ang ulan. "We lost some of the things like furniture and papers, even privacy but not the love for others". Sana ganun lahat, and i think ganun nga ang aking nakikita. Kinaumagahan ng Linggo, My Dad check our businesses kung okay pa, actually it's in Tanay Rizal: the parlor and the poultry. Nagdaan siya sa Antipolo, kasi alam niya for sure doon walang baha, but instead landslide. He doesn't expect na wala siyang madaanan dahil gumuho ang ilang mga lupa at tinabunan ang daan, then he found out that 10 families died near Tanay dahil nabagsakan ng Lupa. Di siya mabalita sa news dahil mas-inuuna nilang tignan ang metro manila kesa sa other provinces near the City like Rizal. I felt lucky but at the same time pitied. Then nung nakarating ang Daddy sa vicinity ng Tanay, He was thankful na yung Parlor and Poultry was Okay but at the same time shocked sa kanyang nakita. Other establishments there are sirang-sira: Savemore, Jollibee, Chowking, Dress Stores and Other Parlors to name the few. Basag ung mga salamin and yung mga grocery ay nakakalat sa daan kaya yung iba kinukuha na lang nila, para ipakain sa pamilya, sako-sako pa, even pants galing sa RJ store ay nakakalat so yung iba kuha na lang din. I think there is nothing wrong with that.

Kahapon nag church ako sa Antipolo, nakinig ako sa Homily ni Father, at masyado ako napaisip sa isa niyang kwento: Nabasa daw niya sa Balita na may mga American Volunteers na bumisita sa mga evacuation centers at nagulat sila dahil kahit ganun daw yung situation nateng mga Pilipino, nakuha pa daw sila ngitian ng mga bata, nakiki-high five pa, kumakaway pa sa kanila at nakikipag laro. Ano daw ba ang meron sa mata ng mga batang ito at nakukuha pa nilang gumanon, nawala sa atin? ito yung question na iniwan sa amin ni Father, then napaisip ako nang matagal. Then i realize that it was "Hope". "There is Hope, we just don't notice".

Hindi lang sa atin ito nangyari, mas malala pa sa iba, Lindo sa Indonesia, Tsunami sa Samoa, approaching typhoons in Asia at nagbabantang pagputok ng Mt. Mayon. Ano pa? sabi nga nila: Now that this is happening to us, who's to blame? It's the human being. Pero wala na dapat sisihan, lahat tayo nagkasala pero meron ba tayong ginagawa?

Read more

by Russel Wagan ~ Saturday, October 3, 2009 4 Reactions